Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Si enim sapiens aliquis miser esse possit, ne ego istam gloriosam memorabilemque virtutem non magno aestimandam putem. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. At, si voluptas esset bonum, desideraret. Duo Reges: constructio interrete. Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Quod cum dixissent, ille contra. Quod cum dixissent, ille contra.

Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Eadem fortitudinis ratio reperietur. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat.

Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Utrum igitur percurri omnem Epicuri disciplinam placet an de una voluptate quaeri, de qua omne certamen est? Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Inde igitur, inquit, ordiendum est.

Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Transfer idem ad modestiam vel temperantiam, quae est moderatio cupiditatum rationi oboediens. Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? At cum tuis cum disseras, multa sunt audienda etiam de obscenis voluptatibus, de quibus ab Epicuro saepissime dicitur. Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Maximus dolor, inquit, brevis est.

Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quis est tam dissimile homini. Cur post Tarentum ad Archytam? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem?

Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.

Quid Zeno? Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Si ista mala sunt, in quae potest incidere sapiens, sapientem esse non esse ad beate vivendum satis. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. An eiusdem modi?

Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Quis negat?

Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.

Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Eadem fortitudinis ratio reperietur. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Et hercule-fatendum est enim, quod sentio -mirabilis est apud illos contextus rerum. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere?